Je kent ze wel… de pareltjes uit je training. De ‘Aha! momenten‘ of de momenten dat jij – en je deelnemers – met kippenvel gadeslaan wat er gebeurd.
Het lijkt mij ontzettend interessant om te horen wat jullie pareltjes zijn die jullie meegemaakt hebben. Wellicht komen we achter een ‘gemene deler‘ waar alle pareltjes aan voldoen en kunnen we erop die manier voor zorgen dat we in de toekomst nog vaker ‘pareltjes’ kunnen creëren! Ik geef graag het startsein door twee mooie ervaringen met jullie te delen;
1. Het onzekere meisje
Het onzekere meisje
Tijdens een workshop over keuze’s maken liet ik leerlingen hun competenties invullen. Deze competenties konden later in de workshop gebruikt worden om een studierichting te kiezen. Leerlingen kunnen op ongeveer 40 competenties door middel van een 1 (zeer goed), 2, 3 of 4 (zeer slecht) aangeven waar ze zichzelf goed of slecht in vinden.
Vervolgens vraag ik uiteraard aan verschillende leerlingen waar ze zichzelf een 1 voor hebben gegeven en waarvoor een 4, met daarna de vraag of klasgenoten van hen dit herkennen.
Zo ook aan het onzekere meisje. Ik vroeg haar waar ze zichzelf een 1 voor had gegeven, waarop ze reageerde dat ze zichzelf nergens goed in vond. Je had de reactie van de groep moeten zien! “En jij bent hier goed in – en hierin“. Ze noemden zo vijf / zes competenties op waar het meisje volgens hen goed in was. Je had haar moeten zien stralen. Je zag haar letterlijk groeien. Voor mij (en ongetwijfeld voor het meisje ook) een mooie ervaring!
2. Een algemeen Aha! moment
Het Aha! moment
Een pitching-workshop voor studenten van het Friesland college. In mijn eerste oefening moesten studenten elkaar gaan overtuigen waarom ze hun favoriete film ‘s avonds moesten gaan kijken (doel hiervan is om verbaal en non-verbaal gedraag te signaleren). De groep kende elkaar echter nog niet en opeens schoot een ‘extra’ oefening me te binnen.
Ik vroeg de studenten tegenover elkaar te gaan staan nadat ik de oefening uitgelegd had over het overtuigen. Ik zei terloops dat het wel zo netjes was om elkaar even een hand te geven en even je naam te zeggen omdat ze elkaar nog niet kenden. Vervolgens vroeg ik aan de studenten wie de naam nog wist van diegene die tegenover ze stond. 90% van de studenten was het alweer vergeten!
Hiermee kon ik een mooie brug maken naar het belang van het onthouden van namen, zeker bij een elevator pitch of sollicitatiegesprek. Doordat ze zo geconfronteerd werden met het vergeten van de namen zag ik een gigantisch leereffect van dit moment.
Voor mij daarnaast erg leuk om te zien dat deze improvisatie dit effect had!
Gemene deler
Om tot een gemene deler te kunnen komen wil ik jullie vragen om ook jullie pareltjes te delen! Ik ben heel erg benieuwd!
